Lymphogranuloma venereum (LGV) 2005
|
Noot van de redactie van soaaids-professionals.nl:
Deze richtlijn is sinds 2005 door de NVDV herzien met het volgende:
De term PCR (polymerase chain reaction) als moleculair diagnostische test is door de gehele richtlijn vervangen door het acroniem NAAT (Nucleic Acid Amplification Test). Met het toegenomen aantal moleculair diagnostische testen die niet allemaal gebaseerd zijn op de PCR
techniek is dit een algemener uitdrukking voor meerdere vormen van moleculaire diagnostiek.
Bron: Toelichting bij de herzieningen van de Korte Samenvatting van de NVDV Richtlijn soa |
Diagnose- en behandeladvies
Domeingroep SOA van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie
LGV is een seksueel overdraagbare aandoening, die wordt veroorzaakt door infectie met Chlamydia trachomatis (genotype L). Tot op heden werd LGV in Nederland gezien als een zeldzame import ziekte uit tropische gebieden. Het klassieke inguinaal syndroom wordt gekenmerkt door acute lymfadenitis met vaak eenzijdige, pijnlijke liesklierzwelling (bubo), koorts en malaise.
Het ano-rectaal syndroom, dat in Nederland sedert 2003 bij homoseksuele mannen wordt gezien is ongebruikelijk voor LGV: het gaat vaak gepaard met bloederig-ulceratieve ontsteking van de endeldarm (proctitis, proctocolitis), eventueel met koorts en malaise. Bij voortbestaan van de infectie kunnen abcessen, fistels, vernauwingen en stricturen in de darm optreden, die kunnen leiden tot (gedeeltelijke) afsluiting van de darm.
De klachten bestaan uit jeuk en (muco)purulente afscheiding uit de anus, eventueel gevolgd door bloederige afscheiding, koorts en tenesmi. Bij langer bestaande infecties kunnen stricturen aanleiding geven tot constipatie.
De transmissie van LGV is via onbeschermd vaginaal en/of anaal seksueel contact. Mogelijk dat LGV ook kan worden overgedragen door ‘fist-fucking’ (vuist-neuken) of gemeenschappelijk gebruik van sextoys. Onduidelijk is of er transmissie kan optreden bij orale contacten (pijpen, beffen).
De diagnose LGV-proctitis wordt in eerste instantie gesteld op basis van:
- het klinisch beeld bij proctoscopisch onderzoek;
- een positieve PCR voor Chlamydia trachomatis.
De uiteindelijke diagnose LGV wordt gesteld op basis van genotypering van het materiaal van de positieve PCR test. Bij LGV wordt (serovar) type L1, L2 of L3 gevonden. Genotypering is mogelijk bij het streeklaboratorium bij de GGD Amsterdam en het microbiologisch laboratorium van het Erasmus MC in Rotterdam. Daarnaast is het mogelijk een waarschijnlijkheidsdiagnose te stellen op basis van een sterk verhoogde Chlamydia trachomatis IgG antilichaam-titer in het serum (d.w.z. C. trachomatis genus-specifieke a.l.; eventueel ook CBR op Chlamydia en/of Chlamydia genus IgM, IgG, IgA a.l.; aanvragen genus-specifieke a.l. voor C. psittaci of C. pneumoniae is minder zinvol) bij een positieve PCR op Chlamydia trachomatis. Deze serologische test is in de meeste laboratoria standaard voorhanden.
Voor de behandeling van patienten met LGV - of verdenking daarop – wordt geadviseerd doxycycline, 2 dd 100 mg gedurende 21 dagen. Nacontrole met behulp van de PCR is noodzakelijk, evenals het nauwkeurig opsporen en meebehandelen van seksuele partners. Bij ernstige of persisterende klachten (ook als de PCR negatief geworden is) dient verwijzing naar een gastro-enteroloog te worden overwogen.
Een LGV-stroomdiagram met diagnose- en behandel advies zoals geformuleerd door de domeingroep SOA van de Nederlandse Vereniging voor Dermatologie en Venereologie (NVDV), kunt u hier downloaden
Dat advies is gebaseerd op de huidige inzichten.
Meer informatie over de LGV epidemie is terug te vinden in de literatuur (zie literatuurlijst).
LITERATUUR
- Nieuwenhuis RF, Ossewaarde JM, van der Meijden WI, Neumann HA. Unusual presenta-tion of early lymphogranuloma venereum in an HIV-1 infected patient: effective treat-ment with 1 g azithromycin. Sex Transm Infect 2003; 79: 453-5.
- Nieuwenhuis RF, Ossewaarde JM, Gotz HM, Dees J, Thio HB, Thomeer MG, den Hol-lander JC, Neumann MH, van der Meijden WI. Resurgence of lymphogranuloma vene-reum in Western Europe: an outbreak of Chlamydia trachomatis serovar L2 proctitis in The Netherlands among men who have sex with men. Clin Infect Dis 2004; 39: 996-1003.
- Wolkenstorfer A, de Vries HJC, Spaargaren J, Fennema JSA, van Leent EJM. Inguinale lymphogranuloma venereum bij een man die seks heeft met mannen; wellicht een voor-beeld van de ontbrekende schakel ter verklaring van de transmissie bij de recent vastge-stelde anorectale epidemie. Ned Tijdschr Geneeskd 2004; 148 : 2544-6.
- Van Agtmael MA, Perenboom RM. Twee HIV-positieve mannen met lymfogranuloma venereum en hepatitis C infectie: opkomende seksueel overdraagbare aandoeningen. Ned Tijdschr Geneeskd 2004; 148: 2547-50.
- De Vries HJC. Lymfogranuloma venereum: de stand van zaken. SOA AIDS Magazine 2004; 1 (3): 28-9.
- Lymphogranuloma venereum among men who have sex with men, The Netherlands, 2003–2004. MMWR Morb Mortal Wkly Rep 2004; 53: 985–8.
- Blank S, Schillinger JA, Harbatkin D. Lymphogranuloma venereum in the industrialized 005; 365: 16-7-8.
^^
|
Printversie
|
